Incest meisje laat haar kutje zien

incest meisje laat haar kutje zien

..

Amateur escort rotterdam dikke tieten films

Ik haat hen niet, het is niet hun schuld, zij zijn te jong om deze gemene wereld te begrijpen maar zodra ik achttien ben ben ik van plan om zo ver mogelijk van mijn ouders vandaan te verhuizen en alle contact met hen te verbreken. Raymond , Ik herken in grote lijnen mijn vader hierin. Maar ook weer niet helemaal en dat is juist de kunst van manipuleren, wat deze mensen als geen ander kennen. Chappiegirl , Sommige fouten maak je zelf ook helaas. We merken dat door in gesprek te blijven en begrip te tonen naar onze lieverds dat het ervoor zorgt dat het niet zoals onze oude gezins gewoontes gaat worden.

Toch zie ik verschil met mijn mans familie en die van mij. Jantine , Mijn ouders leven al jaren niet meer maar wat blijkt mijn broers en zussen gaan het gedrag van mijn moeder overnemen.

Ginake , Mijn ouders isoleren me, slaan me als ik niet luister of als ik niet direct kom. Ze slaan me, duwen me en gaan op me zitten en trekken aan men haar stampen en slaan me in gezicht en lichaam met buil, blauwe plekke en wonden tot gevolg, ik ben vaak moe als ik dag en nacht met mijn ouders ben.

Ik ga niet naar school want ik mag niet gaan. Ze zeggen dat ik eur moet betalen aan hen voor te wonen bij hen, voor pc en telefoon.

Mijn moeder doet als een engel tegen de buiten wereld, iedereen zegt tegen me dat ze de beste ouders zijn die ik heb, maar ik zou ze zo kunnen slaan, want het is totaal niet waar, ik moet werken en zie geen uitweg, ik zie niks buiten mijn eigen stad, ik zie niet verder.

Ik ben depressief, sinds ik klein was waren mijn ouders zo, ze kunne tegen geen kritiek van me, of als ik me wil losrukken, dan bijten ze zich vast, ze manipuleren me en bedreigen me, met de dood, instellingen, gehandicapten, kuisvrouwen, ik kan met niemand erover praten want mijn ouders maakten de vriendschap kapot met mijn vrienden.

Ze doen zich voor als beste ouders en maken me zo mooi zodat niemand kan zien wat er gaande is, ze zuigen mijn energie leeg, ik voel het vaak ik ben vaak moe, ik ben lactose intollerant, heb allergie, fibromyalgie, schildklier, klieren, darmen, maagproblemen, ik zie het leven niet meer zitten, ik heb zelfmoordgedachten en andere vernietigende gedachten.

Ze zeggen dat ik egoistisch ben als ik praat over mijn gevoelens of mijn zin, maar ze doen vaker hun zin dan het mijne, en ik moet kopen wat ze willen en doen alles wat ze willen, ze zien in mij een loser en in hen de beste, zeggen vaak dat ze niks misdoen en dat ik alles misdoe, ik krijg altijd de schuld van alles en ze pesten me, ze zeggen nooit sorry, ze schelden tegen me: Ze zeggen dat niks kan en zeggen soms tegen me dat ik mag dood gaan en afzien.

Idril , Ik wist geeneens af van narcisme, totdat ik een partner kreeg waaruit laten bleek dat het een narcist was. Alles is gebeurd, manipuleren, klein maken, stilte behandeling enz. Ik doorzie het patroon van mezelf. Pleasen pleasen en nog eens pleasen. Dit was ik zo gewend van thuis uit. En dat is het patroon dat je jezelf hebt aangemeten om binnen dat gezin te overleven als kind. Nu nog heb ik moeite met het idee of het echt zo is, of mijn moeder narcistisch is.

Ze doet toch ook wel eens leuke dingen voor me… Mijn vader loopt erachter aan en pleast zelf. Door die relatie met die rat, ben ik opgebrand. Fibromyalgie, schildklier, spastische darm, depressie, hernia en daardoor ontslagen na 22 jaar werken. Ook dit wordt thuis afgekeurd. Ze weten zich er geen raad mee. Dit is realiteit en kunnen ze niet omheen. Ik ben een volwassen alleenstaande vrouw zonder kinderen. Een opmerking van mijn vader " nou hebben we een armoedzaaier in de familie"raak ik niet kwijt.

Ik heb ooit verteld of hij mijn verhaal wilde horen. Als antwoord kreeg ik: Ik ben nu al 4 jaar in therapie. Eerst traumatherapie emdr voor die vampier. Nu nog voor het mechanisme dat in me zit, om voor mezelf op te komen. Sterker nog, om mijn gevoelens weer te voelen en serieus te nemen. Al die jaren heb ik die weggestopt. Ik zou zeggen, iedereen die zoiets meemaakt, ga voor hulp.

En praat er met iemand over. Twijfel niet meer aan jezelf. Ik denk erover om nog minder naar mijn ouders op bezoek te gaan, maar het begint ze op te vallen. Krijg en toch vragen over. Ik doe nu wat ik wil. Ook al voelt het niet altijd nog goed… mezelf op 1. Carine , Danny , Zelf ontkent hij en zegt dat het niet zo is. In zijn communicatie en gesprekken is hij zo sterk, hij kan moeilijk zijn excuses aanbieden maar verwacht het wel van een mij of een ander.

Ik zelf heb ook een handicap loop zelf bij een psycholoog om onder ander hier over te hebben. De visie van mijn vader moet de juiste zijn hij zegt ook altijd dat hij leeft voor zichzelf en een ander niet kan boeien, hij weet vaak waar het probleem van mij ligt waarom ik bij een psycholoog ligt, dit zijn andere dingen dan dat hij de oorzaak is van zijn gedrag.

In het bijzijn van hem voel ik een bedrukkend gevoel ik kan mij niet meer uiten naar hem wat ik daadwerkelijk voel omdat er altijd tegen gas wordt gegeven. Hij zegt dan ik heb meer levenservaringen dan jij, hij verklaard mij voor gek, ziek in me hoofd dat ik me anders voordoet en heel onzeker ben door mijn handicap en.

Ik ben inderdaad onzeker door zijn gedrag. Ik heb gezegd tegen hem dat als ik met hem spreekt nooit mijn daadwerkelijk gevoel kan uiten zo als het daadwerkelijk is. Ik wil rust in mijn leven en afstand van hem nemen. Is dit een logische stap of niet? Ik zeg steeds dat ik er klaar mee bent, hij verklaar mij voor gek. Wat hij ook doet is terug gaan naar het verleden en daar steeds op hameren. Ik voel me zo onmachtig. Krijg van alles naar me hoofd. Hoop dat iemand mij kan vertellen hoe hier mee om te gaan.

Uit onmacht hebben we regelmatig hevige ruzie. Renaat , Ik ben een wrak, zowel lichamelijk als geestelijk. De erkenning is er maar het veranderen voor mezelf is bijna een onmogelijke opgave. Het feit dat ik het nu naar buiten breng is voor mij wel een teken dat de maat vol is. Ik wil dit niet meer!

Ik wil IK zijn en ik wil voelen en weten wie IK ben! Moet alleen weten hoe dit moet, want die weg moet ik zonder steun gaan bewandelen. En dat is een loodzware opgave. Ik zie echter voor mezelf geen andere uitweg meer.

ÓF ik neem dit besluit ÓF ik ga eraan onderdoor. En ik wil mijn zoon zien opgroeien. Maar god wat is het zwaar. Het is een onbeschrijfelijk rotgevoel waar je doorheen moet.

Anne , Maar ik ben zelf een kind wat is opgevoed door een narcistische vader, maar mijn moeder was er wel altijd voor mij, om mijn presentaties te complimenteren en zulke dingen. En ik denk dat het beste is wat je kunt doen, laten merken dat de opmerkingen die hij maakt niet correct zijn, besteed zoveel mogelijk tijd met haar, en laat merken dat ze geliefd is.

Het voornaamste om te doen, is niet hem af te gaan kraken of alleen maar daarop door te praten. En vooral als je ex, het allemaal goed van hem vind. Hopelijk helpt dit je een beetje. Deky , Ook ben ik vorig jaar uit een relatie van twee jaar met een narcist gestapt. Op dit moment voel ik me helemaal kapot. Mijn 'ik' is helemaal weg. Ik weet dat het niet aan mij ligt maar nog dagelijks voel ik me schuldig en denk ik dat het aan mij ligt.

Mijn hoofd voelt vaak alsof het uit elkaar gaat spatten en op zo'n moment kan ik geluid niet meer verdragen. Ik vraag me vaker af wat ik heb misdaan dat ik zulke ouders heb getroffen, zeker omdat ik niet was gepland.

Ik hoop voor mezelf en mijn zoontje van 6 zijn vader is overleden dat ik dit ooit kan verwerken. Richard , Maar narcisme is natuurlijk zo'n stoornis. Ik herken hier veel van, niet zozeer van mezelf ofschoon ik lang niet altijd even wel omga met kritiek, maar bij de stiefvader van mijn kinderen. En al deze genoemde kenmerken lijken erger te worden naarmate de tijd vordert. Vooral mijn dochter van 10 krijgt er flink van langs want daar heeft hij een hekel aan.

Hij is iemand die parasiteert en op zoek is naar zwakheden, constant manipuleert en intimideert. Vooral mijn ex herken ik niet meer, ze lijkt alles van hem goed te vinden. Wat mijn kinderen betreft ben ik zeer tot erg ongerust maar ik weet niet wat te doen om hem weg te krijgen bij hen. En dus sta ik enorm open voor tips want ik wil dat vooral mijn oudste van hem wordt verlost. De beelden van haar op het moment dat ze veertien of vijftien en ze vanuit een gebrekkig zelfrespect te makkelijk te verleiden is door bijvoorbeeld een loverboy of iets dergelijks, dat bezorgt me slechte nachten.

Wat kan ik doen? Elianne , Dit heeft mijn ogen wel geopend, nu zie ik dat alle moeite die ik deed om liefde en goedkeuring van mijn vader te ontvangen geen nut had. Ondanks dat ik mijzelf nu nog niet helemaal veilig voel in mijn huis, vind ik niet dat ik moet verhuizen, dat ik die angst heb voor hem gun ik hem niet, hebben al jullie verhalen mijn ogen wel geopend, dat ondanks dat ik hem misschien mis omdat het is en blijft mijn vader, zal hij nooit aan mijn verwachtingen van een normale ouder voldoen.

En hopelijk ga ik na al die jaren dat hij mij gekleineerd heeft, mij het gevoel heeft gegeven dat ik het niet waard ben om te leven, nu wat meer in mezelf geloven. Karin Wiersma- Timmer , Ik zie mijn moeder hier heel duidelijk in. Werd zelf ook depressief van ons intensief zorgenkind en man en ook omdat ik niet kon voldoen aan een perfecte moeder zijn, zoals ik ervaarde dat mijn moeder wel was.

Maar het in werkelijkheid niet was. Fijn om te lezen dat er niks mis is met mij, maar dat zij last heeft van een stoornis. Ze is ook aan het dementeren. Ik moet het even rustig binnen laten komen. Tot voor kort dacht ik dat ik narcistisch was. Misschien heb ik dit door de opvoeding overgenomen van mijn moeder. Door dit artikel wordt me heel veel duidelijk. Had ik hier maar eerder naar gezocht. Truusje , Het valt mij op dat de ouders van mijn vriend enorm veel overeenkomsten hebben met narcisten mijn vriend en ik zijn beide 19 jaar en al 4 jaar bij elkaar.

Ze dulden geen kritiek, zijn argwanend naar mij, hebben het gevoel dat ik hun zoon afpak van hen en hebben altijd kritiek op mij. Van hun zoon dwingen ze respect af, want zij zijn de ouders. Ze gebruiken mentaal geweld en vroeger is het enkel gebeurt dat zijn vader fysiek geweld gebruikte. Dit gebeurt nu nog niet. Daarnaast moet hij doen wat ze van hem vragen en als hij dit niet doet omdat hij wat anders te doen heeft, dan krijgt hij een preek van 3 uur maakt niet uit of het dag of nacht is.

In deze preek gaat het alleen maar over henzelf en hoe moeilijk ze het vinden dat mijn vriend nooit tijd voor hen vrij maakt slachtofferrol spelen. Zijn reactie hierop is dat hij zich toch weer aanpast aan zijn ouders, en maar doet wat er wat hem gevraagd wordt, omdat hij dan hoopt dat het beter wordt.

Tussen mijn schoonouders en mij is het al een paar keer bijna uit de hand gelopen. Ik heb het gevoel dat ik hun dromen niet kan verwezenlijken en kan dus niet aan bepaalde verwachtingen voldoen. Hierop zeggen ze mijn vriend dat als ik me niet snel aan pas dat het dan niet zal gaan werken en ik dus eigenlijk geen relatie meer met hem mag hebben. Daarnaast heeft mijn vriend sterk het gevoel dat de stemming van zijn ouders afhangt van de acties die mijn vriend onderneemt.

Doet hij iets wat niet in het teken staat van zijn ouders maar bijvoorbeeld wel in het teken van mij , dan zijn ze kortaf, chagrijnig en gaan ze in de slachtofferrol zitten ‘ga maar, je leert het toch nooit’ of ‘laat ook maar, ik vraag je een ding en zelfs dat is al te veel gevraagd’.

Mijn vriend zijn reactie hierop is dat hij niet goed meer durft te gaan en zo dus toch voor zijn ouders klaar staat. Mijn vriend heeft al een paar keer overwogen om daar weg te gaan. Dat hij zijn spul pakt en dat hij uit huis gaat. Hij zegt uiteindelijk dat hij het op een of andere manier niet kan. Hij zegt me dan dat we nog maar even vol hoeven te houden en dat hij na zijn studie sowieso uit huis gaat over 3 jaar.

Een keer liepen de gemoederen zo hoog op dat hij daadwerkelijk heeft gezegd dat hij uit huis gaat. Zijn ouders schrokken hier erg van, ze namen de slachtofferrol op zich ‘het is mijn schuld dat jij hier weg wil, wat heb ik toch verkeerd gedaan als ouder’ en hebben ‘s nachts uren gepraat over hoe het beter zou gaan.

Toen zijn ze er samen uit gekomen dat het enige wat er moest gebeuren dat ik moest veranderen. Dan zal alles beter zijn. Mijn vriend zei me toen dat hij wel wist dat het belachelijk was dat zij deze eisen stellen maar dat als ik dat zal doen, we uiteindelijk wel kunnen trouwen en op een goedschikse manier daar uit huis kunnen hij had namelijk telkens de hoop dat hij na zo’n gesprek eindelijk “normale” ouders zou krijgen met normale communicatie Ik heb de afgelopen maanden dus geprobeerd om aan alle verwachtingen te voldoen, maar niks hielp.

Altijd is er wel wat aan te merken op mij en dat moet ik dan horen via mijn vriend. Zo vinden ze dat ik te afstandelijk ben en dat ik niet doe wat er van me gevraagd wordt, het zijn immers maar een paar kleine dingen, zeggen ze dan. Mijn vriend ziet het allemaal wel gebeuren, van kleins af aan al. Hij kan er alleen niets tegen doen, zegt hij. Nou heb ik mijn vriend geconfronteerd met alles wat ik heb gelezen over narcisme. Hij herkende alles in zijn ouders en ziet nu in dat deze situatie van kwaad tot erger gaat.

We praten er heel erg veel over en we willen er nu samen echt iets aan gaan doen. Nou vraag ik me af hoe wij dit met z’n tweeën het beste aan kunnen pakken? Graag zie ik reacties tegemoet, alvast bedankt! Ik herken heel veel in hun. Mijn schoonmoeder wil ook haar zin hebben. Nu haar man in een verpleeghuis is ziet ze haar zoon als vervanger mijn man. Zij denkt volgens mij echt dat als zij haar man kwijt is dan ik ook, haar gat is opgevuld ik zit ermee.

MAar dat laat ik zover niet komen. Bij mijn schoonzus gaat het ook leuk, altijd draait alles om haar, ze is zoveel beter dan de rest, ze kan zoveel meer, alles is mooier bij haar en dat ze zo de hemel in geprezen wordt heeft haar zo gemaakt.

Echter heeft ze gewoon een LBO en verder dan een paar cursusjes op het werk is ze niet gekomen. Ze fantaseert over het runnen van een eigen zaak omdat bazigen wel fijn is, dat past precies bij haar, ware het niet dat ze er niets van bakt, ontslag. Ook voor haar hobby als fotograaf moeten haar 2 kinderen het ontgelden, ze heeft een eigen zaak gewoon zzp-er en uiteraard in deze tijd waar het stikt van de zzp fotografen en de concurrentie dus hoog is heeft ze weinig klandizie.

HAar kinderen worden wat afgefotografeerd, omdat het in 1 keer niet lukt duurt het een tijdje, ieders behang hangt vol met die kinderen, facebook staat er bol van, foto's met chocola op de mond bijvoorbeeld, en die likes die ze er voor vangt he? Maar niet heus , ik heb medelijden met die kids die de godgansedag model moeten staan omdat het haar hierin ontbreekt, en zonder model geen werk en zonder werk geen complimentjes.

En het is niet erg om zelf te vinden dat je dingen goed kan, maar ook een beetje respect en waardering voor een ander daar ontbreekt het haar al helemaal in. Ik ben blij dat zij het niet zo goed getroffen heeft als mijn schoonmoeder met een partner die alleen maar "JA" knikt, bij mijn schoonzus is toch weliswaar haar vrouw de baas… sja, dat heb je als je vrouw meer verdiend dan jij en ook haar familie veeeeeel en veeeeeeel meer geld heeft dan de jouwe, en zonder vrouw heel weinig geld he?

Anoniem , Zodoende ben ik al googelend op deze site gekomen. Het is heerlijk om te lezen wat de kenmerken van een narcistische ouder zijn. Helaas vind ik bij een ouder een groot nadeel dat je nooit echt van ze af komt, tenzij je helemaal met ze breekt.

Eigenlijk is het kiezen tussen twee kwaden… Mijn moeder is een geraffineerde narcistisch persoon. Die haar bevestiging van eigenwaarde haalt uit het verzorgen en poeslief doen tegen de buitenwereld.

Hierdoor sta ik, en mijn broers in mindere mate, volkomen voor gek als wij toch iets proberen uit te leggen over hoe ze echt is, echt niemand gelooft ons, niemand gelooft dat deze schattige verzorgende vrouw ook maar iets verkeerd doet. Deze manipulatie van mijn moeder geeft haar een enorme macht, immers iedereen gelooft haar. Hoe kunnen die mensen ook weten dat wanneer ze zich omdraaien ze volledig afgekraakt worden, waardoor ze bij ons toen we klein waren bereikte dat we niemand echt vertrouwde en altijd geloofde dat die ander waarschijnlijk hetzelfde zou doen achter onze rug.

Op deze manier isoleerde ze ons van de buitenwereld, maar ook van elkaar, want ook onderling kraakt e ze ons subtiel naar elkaar af. Ondertussen zorgde ze voor haar eigen moeder, vader, oudtantes, broer, heeft ze bij de psychiater gelopen, en is ze een jarenlang durende studie begonnen. Ik hielp haar bij de verzorging van haar moeder, paste op mijn broertje en beschermde haar tegen stress en conflicten wimpelde mensen ad telefoon af etc … Vriendinnen van mij verdroeg ze niet.

Mijn beste vriendin heeft ze vanaf de dag dat ze bij ons binnenkwam afgekraakt, daarbij hitste ze mijn vader en familie op. Er was geen steek goed aan haar, zeker toen we in de brugklas een tijdje andere vriendinnen hadden, haatte ze haar echt.

Toen begon de terrorisatie pas echt. Op mijn 16e knapte er iets in mij en heb ik met deze vriendin gebroken. Ik was mijn beste vriendin kwijt door het gestook van mijn moeder.

Je denkt dat was het dan, maar niets is minder waar, enige tijd later kreeg mijn moeder contact met haar en sindsdien heeft mijn moeder zich poeslief gedragend de vriendschap met haar voortgezet. Als klap op de vuurpijl houdt ze me hier braaf van op de hoogte… Eén keer heb ik geprobeerd de vriendschap weer te herstellen, en wat denk je, moederlief wist het binnen no-time, en alsof er geen pauze was geweest begon het afkraken van deze vriendin weer onverminderd.

Die arme vriendin heeft geen idee met wie ze nu aan het mailen is… Op deze manier heeft ze ook een vriend van mijn broer verjaagd en een verkering van mijn broertje doen beëindigen ook hier heeft zo nog tijden mee gemaild… Mijn redding is geweest dat ik op mijn 19e het huis uit ben gegaan en een loodzware opleiding ben gaan volgen.

De opleiding brak steentje voor steentje mijn onzekerheid af en plaatste daar een persoon voor terug die zich realiseerde dat ze een eigen "ik" had. Toen kwam de taak die ik te ontdekken… In diezelfde tijd kreeg ik verkering met mijn man.

Een rustige, eerlijke goedgevormde persoonlijkheid die mij liet zien van een normale gezinsomgang was. Jaren heeft het geduurd om mijn ik-beeld te vormen. Maar, hoewel het altijd fragieler zal zijn, dan bij een persoon die hier van huis uit de ruimte voor heeft gekregen. De knop ging pas echt om toen ik mijn eerste kindje kreeg.

Pas toen besefte ik wat mijn moeder allemaal had gedaan, en wat voor een beperking dit in de ontwikkeling van een kind kan betekenen. Het was alsof de de "schellen" van mijn ogen afvielen. Ik zag de wereld veel mooier, de mensen als vrienden, en vooral mijn moeder als een persoon met een probleem, haar probleem.

Je zou denken, all ends well, maar niks is minder waar. Sinds die tijd is mijn moeder op alle mogelijke manieren aan het proberen mij weer terug te krijgen naar de persoon die zei vind dat ik moet zijn.

Elk telefoontje, bezoekje is gespekt met manipulatie. Tegelijkertijd weet ze als moeder precies hoe ze mij emotioneel ondersteboven moet krijgen en kan ze me in een paar minuten volledig emotioneel uitkleden. Doordat ik dit niet probeer te laten blijken, en de manipulaties negeer, wordt ze nog gefrustreerder en gooit ze er nog een schepje boven op.

Totdat ik na een telefoontje of bezoekje emotioneel helemaal leeg en uitgeput ben. Omgekeerd heeft mijn moeder niet de bevestigingen gekregen waar ze naar op zoek was en weet ik dat ik een moeder achterlaat die vind dat haar dochter een gevoelloze vrouw is geworden die niet meer van haar moeder houdt.

Wat mij dan ook weer extra verdriet doet. In de bezoekjes en telefoontjes kraakt ze iedereen af die te dicht in mijn buurt komt, schoonzusjes met wie ik koffie drink zijn niet zo goed als ik denk enz. Godzijdank durft ze mijn man niet af te kraken op zijn rechtlijnigheid en eerlijkheid valt weinig te bekritiseren, bovendien is ze ws een beetje bang voor hem en weet ze ook donders goed dat ik door alles heen voor hem zal kiezen… Tegelijkertijd probeert ze me op allerlei manieren aan te raken en te beknuffelen en gaat ze heel dicht bij me staan.

Aan de ene kant overlaad ze me dan met ongevraagde complimentjes… wat zie er toch goed uit… ohh wat ben je knap… aan de andere kant kraakt ze de hele wereld af… In alles straalt de boodschap "vind je me wel lief… vind je me wel lief, vind je me wel lief… nee ze vind me niet lief…, maar ik doe toch alles voor je… " Heel af en toe is de woede van het ontbreken van een bevestiging van mijn kant bij mijn moeder zo groot dat ze me volledig neersabelt.

Ze wacht daarmee tot er geen personen zijn die haar in de weg staan geen volwassenen en verwijt mij dan dat ik haar volledig in de steek heb gelaten.

Zo heeft ze me afgelopen November, toen ze mijn jongste kindje kwam ophalen, volledig onverwacht de ergste verwijten naar mijn hoofd gegooid. Huilend en snotterend bewerend dat ik niks meer met haar deelde, en dat ze ervan overtuigd was dat ze niks meer voor mij betekende en ik haar vast veel liever in een kist onder de grond zag liggen liet ze mij volledig "flubbergasted" achter.

Mijn man geloofde het gewoon niet toen ik het vertelde… Ook hier kreeg ze niet de respons op die ze vond dat ik hoorde te geven en ten einde raad heeft ze toen in een brief opgeëist dat ik maar weer moest worden wie zij vond dat ik moest worden, dat ze mijn levensstijl afkeurde en dat ik maar wel even moest weten hoezeer ik haar in de steek liet en dat ik ondankbaar was dat ik al die liefde die ze mij geeft zomaar afwijs, dat ik me totaal niet verdiepte in haar problemen, dat ik haar nummer 1 was boven mijn vader en mijn broers en dat ik me daar naar behoorde te gedragen.

Ik moet bekennen dat ik eigenlijk wel blij was dat ze het op papier had geschreven, eindelijk stond het er allemaal, eindelijk stond er wat niemand ooit geloofde als ik het zei… Tegelijkertijd was dit voor mij een breaking point. Ik was er klaar mee. Na een paar dagen te hebben gewacht heb ik teruggemaild dat ik haar dankbaar was voor wat ze voor ons betekende en deed, maar dat ik was wie ik was en dat als ze maar te accepteren had en wanneer ze dit niet kon we het contact maar moesten verbreken, en dat ze nooit maar nooit meer mij zomaar de les moest lezen.

Binnen een uur had ik een mailtje met daarin duizend excuses en de belofte dat ze het nooit meer zou doen… Even is het goed gegaan, heel even zag ze me als een volwassen vrouw, heel even was het contact beter, maar iemand die niet ziet dat ze zelf iets fout doet… langzamerhand sloop het er weer in, het claimen, het manipuleren, het isoleren… Dit weekend was het weer helemaal mis.

Om iets heel onschuldigs… Mijn man en kinderen waren weg en per toeval was mijn moeder dat ter oren gekomen… en wat dan beter te doen dan bij dochterlief te informeren of ze echt wel in voor haarzelf kan zorgen.

Ik had geen zin in een telefoontje van haar, geen zin in een manulipatief, kleinerend gesprek. Ik had zin in rust. Het niet opnemen van de telefoon resulteerde in een heuse telefoonstalking, achtereenvolgens werden met alle mogelijke nummers mijn vaste en mobiele telefoon tot in de late avonduurtjes geterroriseerd.

De volgende ochtend startte het weer opnieuw. Toen was ik er klaar mee. Kort en krachtig heb ik gezegd dat ze op moest houden me te bellen en dat ik een weekendje rust had. Ze heeft nog iets gemompeld dat ze doodsbang was dat ik bloedend op de grond van mijn badkamer lag, of nee dat ze gewoon maar eens een kopje koffie wilde komen drinken.

Het was klaar, ze had me boos… Sindsdien hebben we geen contact, zondag komt ze voor de verjaardag van mijn tweede kindje en ik heb geen idee hoe ze binnen zal komen, poeslief, boos innig teleurgesteld… ik word er zo moe van… Ik los het wel weer op, maar 12 jaar verzet vanuit mijn moeder is erg lang, het is zwaar om te realiseren dat ze er nooit mee op zou houden, dat het altijd blijft bij de keuze, haar in mijn leven laten of breken…, en dat ik omdat ik omdat ik toch probeer de relatie enigszins te behouden, dit erbij zal moeten accepteren.

En daarbij… het is nog maar het topje van de ijsberg… inmiddels hebben mijn ouders door heel veel geld te lenen van familie ik zei toch dat ze een meester is in manipuleren… een onbeschrijfelijk hoge schuld… maar de hele wereld is gek… en luisteren naar je kinderen… Ik?

Ik heb steeds meer vrienden, de relatie met mijn broers wordt steeds beter, weet wie ik ben en weet dat ik dat ook af en toe even kwijt kan zijn, ben al meer dan 17 jaar samen met mijn lieffie en heb drie gelukkige kinderen, vriendjes en vriendinnetjes worden met open armen ontvangen, geen kritiek naderhand, ze kunnen stapje voor stapje ontdekken wie ze zijn… Ik val ze niet lastig met mijn problemen.

Ik hoop dat ze worden wie ze zijn en wanneer ik ze zie heb ik daar alle vertrouwen in. Ik laat het verleden achter me, maar zal er elke keer als ik mijn moeder zie dubbel en dwars voor moeten betalen… Ik moest even mijn verhaal kwijt… doe er mee wat jullie willen… wie weet herken je het.

Marina , Ik hoor niet anders. Ben zelf ook slachtoffer. Wie deelt deze gedachte met mij? Marian , Ben net officiëel gescheiden van een psychopaat, heb hem 13 jaar 'gekend', maar leerde hem pas echt kennen naar het einde van de relatie toe, toen hij van zichzelf begon te zeggen 'ik behandel je op die manier, want ik ben psychopaat'… jarenlange mishandelingen meegemaakt, vooral psychologisch.

Een Zuidamerikaan, die mij en de kinderen in België systematisch in de steek liet, want hij ging zijn gangen in het buitenland en kwam terug om ons te mishandelen. Hij was bovendien extreem verslaafd aan drugs, cocaïne, skunk, etc.! Vorig jaar in januari toen hij net terug in België aanbeland was, ben ik gaan lopen uit mijn huisje met mijn kleine kindjes. Ik zet 'mijn' kindjes, want ik heb ze alleen opgevoed, ze hebben hem bijna niet gekend, hij kwam hier enkel om ons hier te mishandelen.

Nu, meer dan een jaar later word ik nog steeds niet geloofd op de rechtbank. Ik word beschuldigd van ouderverstoting en ex durft dan ook nog een beweren dat ik borderline-syndroom heb! Hij zit in een drugsmilieu en dreigt al jaren met ontvoering van de kinderen naar Zuid-Amerika; dat was waarom ik zo lang bij hem bleef… Nu heeft de rechtbank beslist dat de kinderen tweelingmeisjes 8 en zoontje bijna 3 elk jaar inde zomer een maand meemoeten naar Zuid-Amerika!

Hij liegt de rechtbank al meer dan een jaar voor dat de kinderen daar zijn opgegroeid en ik zocht pas onlangs bewijzen van het tegendeel op; die bekeken ze zelfs niet! Als de kinderen daar geraken zie ik ze nooit meer terug… Maar er is zoiets als het Verdrag van Den Haag, dat voor een moeder een voldoende basis zou moeten zijn om de kinderen in geval van ontvoering terug te krijgen, zegt de rechtbank!

Los van zijn dreigingen en mishandelingen wil ik 3 kleine, kwetsbare en intelligente kinderen niet aan zijn sadistisch gedrag blootstellen, maar er werd me vorige maand euro dwangsom opgelegd door de rechtbank, per kind en per dag dat ze niet bij hem gaan als hij bezoekrecht heeft… Ik kan niet anders meer dan ze te laten gaan. Momenteel dreigt hij er mee dat hij mij, zichzelf en de kinderen van het leven zal ontnemen!

Jaren hebben we het meegemaakt, maar hij beschuldigt mij van ouderverstoting en de rechtbank beweert dat ik hem boycot als vader! Ik heb nog een heel klein beetje moed; misschien kan iemand van jullie ons helpen. Kim , En tegelijkertijd een soort bevreidend gevoel. Mijn vader de narcist. Mijn vader heeft me zolang ik me kan herinneren altijd gekleineerd, gemanipuleerd, gekwetst en ik kon als kind niet mezelf zijn ik zou en moest leven zoals hij dat wilde.

Dan komt 'zij' weer thuis', 'Je bent niet meer dan een product van mij'. Dat zijn 2 zinnen van de kwetsende momenten in mijn leven. De puberteit was vreselijk, ouders scheidden toen ik 14 was, een verslaafde moeder die in een kliniek zat, en een vader die je dan heel lief vond en zo weer de grond in boorde.

Overal en nergens gewoond omdat vader zei dat ik niet bij hem kon wonen, na uiteindelijk 3 dagen bij hem gewoond te hebben, zo moe van alle emoties, ik wilde niet naar school. Vader belde de politie! Ik werd meegenomen en 7 maanden geen contact. Maar nog altijd flink op je hoede! Want ook hij was verslaafd. Na vele ruzie's, discussies, conflicten, heb ik de hoorn erop gegooid. Dit wat ik nooit durfde, bang voor de opvliegerigheid van mijn vader.

Na 2 maanden kreeg ik een mailtje, de deur was voorgoed gesloten, zelfs als hij ziek werd en of bij overlijden zal hij zijn naasten de opdracht geven mij niet in te lichten. Maar wat nou als er wat met mij gebeurt? Kortom Het egocentrische van een narcist. Op mijn verjaardag stuurde hij nog wel een mail, maar ik heb niet geantwoord.

Wetende dat dit een aandachtskwestie is en ik nu sinds ik 2 jaar geen contact met hem heb het beter is zo. Wel merk ik dat bij mijzelf narcistische karaktertrekjes terug komen in mijn relatie.

Ook omdat ik zo vaak vernederd ben ik, teveel mezelf probeer te beschermen en gelijk in de verdediging schiet en me heel snel gekrenkt voel. Michele , Als kind ben je totaal alleen, aan de heidenen overgeleverd. Nooit een compliment, nooit interesse. Ze is als een schim. Manipuleert, liegt en speelt dochters tegen elkaar uit.

Het enige beeld dat ik van haar heb is het beeld van haar en de hulp in de huishouding. We zagen er netjes uit en kregen goed te eten, maar verder geen enkele belangstelling. Refereerde wel altijd aan wat de kinderen van vrienden hadden bereikt. Ze is nu 94 en ik zie haar niet meer.

Ze weet niet dat ik teruggekeerde uitgezaaide kanker heb en dus niet meer beter word. Het interesseerde haar de eerste keer niet is zelfs nooit mee gegaan naar ziekenhuis. Als ze er niet meer zou zijn, zou ik haar totaal niet missen. Maar het doet je hele leven pijn. Mijn zussen zijn excentriek in hun gedrag. Marleen , Maar als ik dit zo lees dan ben ook ik opgegroeid bij een narcistische vader en moeder. Het was een hele overleving voor mij. Mijn eigen autisme deed in deze situatie er nog een schepje bovenop.

Maar dat was er niet. Daardoor ben ik erg aan mezelf gaan twijfelen. Ik ben uiteindelijk op mijn 20e weggelopen en kort daarna compleet ingestort en heb toen hulp gezocht. Maar helaas toen kwam ik terecht in de wereld van de etiketjes en pilletjes wat me nog meer pijn en verdriet deed. Ik vergeet het nooit meer dat mijn vader toen zei "zie je wel dat jij niet spoort, met mij is helemaal niets mis" Ik had op dat moment een relatie, helaas was ik daarin net zo als mijn ouders.

Ik vind dat heel erg en voelde me machteloos, ik wilde wel anders doen, maar het lukte me niet. Ik mis mijn ouders, of eigenlijk ouders. Ik heb ze nooit gehad en zal ze ook nooit krijgen. Ik ben nu 30 en struikel nog altijd door het leven.

Iedere keer weer contact gezocht met familie op het moment dat ik medicatie heb. Maar als ze weer uitgewerkt zijn dan komt die diepe emotionele wond weer tevoorschijn en ga ik ruzie maken. Nu is de boel ontploft, misschien maar goed ook en is dit het moment om voorgoed los te laten. Iets dat ik heel erg moeilijk vind. Ik hoop dat de pijn en verdriet ooit minder wordt en dat ik alsnog een gelukkig leventje krijg.

Anja , Heel eng om te weten dat er zoveel mensen zijn die zich net zo voelen. Ik heb nu een paar maand geen contact meer met mijn moeder en raak hierdoor langzaam alles kwijt. Dit doet onwijs veel pijn. Gek genoeg niet omdat zij niet meer mee doet in mijn leven, maar meer omdat ik er nu alleen voor sta. Mijn vrienden staan er voor mij daar ben ik heel erg dankbaar voor.

Heb alleen heel erg de angst om mijn dochter kwijt te raken ze bespeeld mijn ex-partner en heeft mij heel duidelijk laten weten dat ik mijn kleine meid kwijt zou raken.

Die onzekerheid nekt me zo. Uit alle verhalen is het me duidelijk geworden dat ik er nog lang niet ben. Dat geeft ook niet, met haar kan ik niet meer leven de grip die zij op me heeft is niet gezond.

Zal ze ooit ophouden om mij kapot te maken? Guus , Heb het boek, "Destructieve relaties op de schop" van Jan Storms. Niet een boek om even voor het slapen gaan te lezen, maar zeker één die men als professional, zoals velen zich noemen die met het geestelijk welzijn van kinderen bezig houden, in je kast moet hebben. Ria , Ook ik ben moeder van 3 kids en ben zelf Ik ben opgegroeid met een narcistische moeder en kom daar eigenlijk sinds kort pas achter. Had altijd al het gevoel dat er iets niet klopte.

Ik ben m'n hele leven aan het leven voor mijn moeder maar zonder positief resultaat. Ik voel me met de dag ongelukkiger. De verwijten, het gekwetst en de beledigingen terwijl ik probeer zoveel mogelijk voor haar te doen. Ik mis zo ontzettend een moeder vooral nu ik zelf moeder. Ik verlang naar een moeder die onvoorwaardelijk van me houdt en steunt en bij wie ik terecht kan. Als ik dat in mijn omgeving zie dan word ik zo verdrietig. Misschien kunnen we elkaar helpen?

Paula , Ik was, zoals mijn ouders zeiden, de rode draad in hun leven… Mijn oudere broer en jongere zus hebben het voor m'n gevoel "veel beter" voor elkaar… Ik heb nu sinds ruim een jaar geen contact meer met mijn familie, dit is al vaker gebeurd alleen hebben zij nu de keuze gemaakt, de vorige keren heb ik de deur dichtgedaan, dat gunde ik ze deze keer niet… Ik mis een mama, die er in voor en tegenspoed voor me is, en een papa die af en toe tegen me zegt dat hij trots op me is en die de boze mensen verjaagd… Ik weet niet goed hiermee om te gaan, en heb het er erg moeilijk mee, ik ga al wel één keer in de twee weken te "praten" bij iemand, maar heb niet het idee dat dat veel oplost… Het contact is inmiddels ruim een jaar verbroken, ik word dit jaar 33 en heb drie kinderen.

John-b infoteur , Schrok nog al hoe veel slachtoffers er al weer bij kwamen. Hier is veel veranderd. Het is om en na bij een jaar terug dat ik besloot dat het welletjes was. Men heeft nog een keer geprobeerd contact met mij op te nemen, maar als ik zeg dat het klaar is dan is het ook klaar. Hoorde pas nog wat nieuws over mijn ouders die erg zielig zouden zijn. Geen tot niet veel contact meer met de buiten wereld.

Het doet me niks. Ben alleen blij dat ik geen deel meer uit maak van hun onder gang. Geloof ook niks van hun verdriet. Mijn Vader zal het moeilijk hebben maar dat is de trieste oogst van zijn leven. Hij zat vol met verhalen over verplichtingen jegens zijn vrouw. Maar vergat denk ik dat hij die ook had tegen bevoordeelt over zijn kinderen. Hij weet drommels goed hoe al die ruzies zijn ontstaan.

Niet alleen met zijn kinderen. Maar ook met beuren, kennissen, vrienden, en met familie. Ik heb hem zien janken omdat een zeer goede vriend hem voor bij fietste zonder wat te zeggen. En ik dacht ga naar hem toe lafaard… Je weet wie de schuld heeft! Der is niet een in de helle familie meer en de is groot hoor waar ze geen ruzie met hebben of hadden. Niet een buur waar ze geen ruzie met hebben of hadden.

En voor Pa begon het alle maal op de zelfde manier. Hij komt thuis en Ma verteld dat ze die en die effen de waarheid had gezegd.

En het verhaaltje is altijd het zelfde. Als je naar 50 jaar huwelijk nog steeds niet begrijpt dat er met Ma wat aan de hand is, ja dan ben je niet dom. Nee dan heb je toch wel een verstandelijk beperking of gewoon te bang om je smoel open te doen.

En hoe ik daar dan ook over denk, heb ik wel heel erg duidelijk gemaakt. Ja ik wens mijn ouders niks toe. Maar als mijn laatste woorden dan zo veel pijn deden dan is dat een les die ze verdienden.

Haar woorden deden mij al 50 jaar pijn. Der is zo veel rust in mijn leven gekomen. Der is nog maar een vraag over… hoe heeft dat nog zo veel jaren kunne deuren! Ze worden ouder en gezond leefden ze nooit en daar betalen ze beide nu de tol voor. En ja der is mij wel eens gevraagd wat nou als… ik wens ze dus niks toe. Maar mocht het einde voor een van twee na bij zijn, dan zal hun einde net zo zijn als grootste gedeelte van hun leven! Het afscheid was er al en al wat over bleef zijn nare herinneringen en onbegrip.

Ik zeg nooit nooit… maar het heeft er wel alle schijn van dat dit de laatste keer was dat ik kapte met mijn ouders. Ik mag er redelijkerwijs van uit gaan dat ik meer als de helft van mijn leven achter mij heb. En ik heb alle schijn stegen om te kunnen zeggen dat ik heel erg oud zal worden.

En het later waar we het vroeger over hadden. Ja dat is tocht echt NU. En al wat ik me van later had voor gesteld. Dat gezeur om en rond mijn ouders passen dar NIET in.

Afstand nemen is het beste wat je kunt doen. Maar ik moest toch eert weer een breken om te beseffen dat ik mijn leven lang al ouders gemist heb. En je weet het mentaal allemaal wel hoe het ineenzit, maar toch blijft er altijd iets 'hangen'. Gisteren in een familie-opstelling eens in de rol gestaan van een narcist… Ben toch wel geschrokken over hoe zo een persoon ineenzit. Is iemand op een troon die de mensen rond hem als zijn pionnen ziet. Als je hem beledigt raakt hem dat niet want hij ziet de anderen als 'dom' en 'klein'.

Hij pitst je zo weg met dat gebaar van duim en wijsvinger. Hij gebruikt zijn pionnen als hij aandacht nodig heeft en geniet van elke vorm van aandacht, ook als die negatief is. Hij misbruikt, fysiek of op een andere manier… het lijkt alsof hij anderen niet als mensen ziet maar als een soort gebruiksvoorwerpen. Toon geen emotie bij een narcist want dan maak je je enkel belachelijk in zijn ogen.

Enfin, hij heeft er zelfs weinig oordeel over want het interesseert hem allemaal niet. Al wat hij wil is dingen van zichzelf ventileren en jou daarvoor gebruiken. Hij weet graag ten allen tijden weten waar zijn pionnen zijn zodat hij er gebruik kan van maken als hij er behoefte aan heeft.

Misschien klinkt dit allemaal extreem, maar ik heb het zo ervaren in die familie-opstelling. Is een narcist een mens met een handicap en moeten we deemoed voor hem voelen?

Of moeten we onszelf tegen hem haar beschermen en afstand nemen? En wat als de andere ouder geen narcist is, we straffen dan die andere ouder door niet meer te komen opdagen. Hoe doen jullie dit? Mij laten ze niet met rust omdat ik juist geen contact wil. Terug controle willen hebben over mijn leven. Ik merk van mezelf dat het met mij beter gaat als ik hun niet hoor of zie.

Maar ze spannen procedures tegen me op, strooien leugens rond over ons. Ik wil mij zo opstellen, vooral naar mijn vader toe, Can't touch this. Maar ik heb zo'n een enorme angst voor die man. Als ik richting hun dorp nog maar moet rijden, krijg ik het al benauwd. Ik hoop dat die angst slijt! Ik wil gewoon mijn leven verder zetten met de juiste mensen… Maar ze gunnen het mij niet.

Jootje , Bijna alle punten herken ik in haar. Nóóit heb ik een greintje liefde mogen ontvangen, er was geen ruimte voor fouten en op emotioneel vlak ben ik zelden tot nooit gesteund. De ontdekking kwam bij mij toen ik als jarig meisje bij een vriendin thuis was en ik zag hoe het ook anders kon.

Na dit besef heb ik meer informatie opgezocht en is de bom gebarsten. De sneren die me elke keer om de ogen vlogen hebben ervoor gezorgd dat ik een enorm laag zelfbeeld heb ontwikkeld. Ze heeft ook een keer gezegd dat ik 'zomaar iemand ben die in haar huis woont'.

En t gekke is dat ze tegen mijn broer heel anders is!? Die kan niks verkeerds doen, Bij wijze van als ik verkeerd op een appel bijt dan is er al ruzie. Nu eindelijk accepteer ik met kleine stappen dat het niet aan mij ligt maar aan haar! Gelukkig ontvang ik veel liefde bij mijn schoonouders! Maar de pijn blijft toch wel. T blijft toch je moeder.

Joyce , Ach ze is zo ik ken haar niet anders. Ik heb altijd gedacht als kind dat het huwelijk van mijn ouders niet perfect was, maar de fout lag eigenlijk alleen bij haar. Begin dit jaar heb ik het contact met mijn broer 35 vanwege zijn onmogelijke gedrag altijd klagen zijn leven niet op een orde krijgen en andere zijn daar de schuld van. Mijn ouder zijn nu 11 jaar uit elkaar mijn vader kon haar gedrag niet meer uitstaan na 25 jaar huwelijk.

Ik kom heel graag bij mijn vader en zie hoe gelukkig hij is met zijn nieuwe vrouw, maar mijn moeder is nog steeds hetzelfde. Afgelopen weekend heeft ze iets vreselijks gedaan wat ik haar niet vergeef en pas deze week zijn mijn ogen open gegaan. Ben ik werkelijk waar altijd blind geweest? Ik ben nu 39 en wil zo niet verder en eigenlijk afstand doen van haar maar hoe? Ik heb 2 kids waar ze werkelijk dol mee is, maar zelfs mijn oudste dochter 11 zegt soms weleens waarom wil oma altijd aandacht en moet je gelijk reageren binnen een sec en waarom luister ze nooit echt na mij?

Wie kan mij helpen alle goede raad is welkom ik weet ze zal altijd zo blijven en niet veranderde en ik kies nu voor mij en mijn gezin. Jij zult net als de rest hier narcisten aantrekken. Ik observeer nu heel erg de mensen en ik kan ze ondertussen zo eruit pikken wie narcistische trekken heeft.

Er moet een gezonde portie narcisme in een persoon zitten maar bij sommige is het verstoord. Ik ben 31j en ik ben het ook pas dit jaar te weten gekomen waar ik eigenlijk in opgegroeid ben.

Ik heb ook gelezen dat de meeste het pas door krijgen op latere leeftijd. Met ouder worden zien we dat het op andere plaatsen heel anders eraan toe gaat. Mijn exen waren ook narcisten, daar kom ik nu ook pas achter. En dus bij mijn ex-schoonfamilies zat ik ook in de narcisme, zo zag ik nooit de werkelijkheid. Mijn huidige partner ken ik van vroeger. Hij heeft geen narcistische opvoeding gehad en zijn familie is zo warm met mekaar.

Vooral dit jaar heb ik mijn ouders leren kennen, ze hebben alles op alles gezet om mij te kraken, pijn te doen en te vernederen. Maar ik blijf opstaan met de middelen die ik heb. Mensen die je aanspreken en je meteen ophemelen, op afstand houden ze hemelen je eerst helemaal op om je te lokken, om je daarna af te kraken. Mensen die altijd over anderen praten, op afstand houden!

Geef jezelf niet de fout, je kan er niet aandoen dat je het nu pas beseft. Verbreek die banden met een narcist en ga je eigen weg. Ook ik heb nog veel moeite met mijn emoties, maar ik probeer erop te letten en ervan te leren. Verdiep je meer hierin, ik heb mij een boek gekocht en zo begrijp ik het allemaal beter. Zelfkennis is een goede stap naar genezing.

Kiki , Ben nu in revalidatie voor PTSS en alles wat er daarbij heb gekregen er door. Nu pas besef ik omdat ik ook emotioneel verwaarloosd bent als kind en slecht ontwikkeld ben dat mijn ouders ook zo zijn wat jullie schrijven. Ik heb me later zelf verder ontwikkeld maar alles krijg ik niet meer goed merk ik.

Ik mis stukjes die me niet lukken merk ik. Zijn mijn ouders dan ook narcisten? Waarom val dit kwartje nu pas bij me? Ik ben er even confuus van dat ik dat zelf nooit heb bedacht. Verder is er veel herkenbaar hier voor mij. Over praatgroepen weet ik wel dat er bij NPS dat is een vereniging voor narcisme praatgroepen zijn voor slachtoffers narcisme. Het is te vinden op internet even google op NPS.

Ik ben er ook eens geweest was bij oprichting stichting. Een warm bad voor vele! Ik blijf hier de berichten volgen. Eergisteren zat er een brief in de brievenbus, brief van de deurwaarder. Het is zover, ze spannen proces op tegen mij. Ze willen me financieel ruïneren! Zelf heb ik zopas het boek besteld en ontvangen: Het drama van het begaafde kind.

Vanavond ga ik beginnen lezen, ik zal je op de hoogte houden of het iets is. Therapie kan ik niet betalen dus probeer ik me te verdiepen in de boeken. Ook ik ben mezelf weer aan het zoeken. Ik zit op een emotionele rollercoaster en ik hoop iedere dag maar weer dat ik mij ooit eens goed ga voelen. Ik had destijds gezegd dat ze altijd hun kleindochter mochten bezoeken bij ons thuis.

Dit wilden ze niet. Nu driegen ze om te opvang op te eisen via het gerecht, maar dat lukt niet zomaar. Ik ben nog maar 10 maanden weg en ik ben er nog lang niet overheen. Wat vervelend dat ze opeens weer opdagen. Laat je vooral niet gek maken door de leugens, dreigementen van een narcist!

Zij zijn gek en niet wij! Ze denken dat ze alles zomaar kunnen en mogen, het is in hoeverre wijzelf het toelaten. Mijn dochter wil ik ook weghouden bij hun, ik wil niet dat ze zo onzeker wordt als ik ben.

Mt , Of boeken die je helpen om jezelf terug te vinden? Ik heb zelf het gevoel dat ik mij niet heb kunnen ontplooien door een moeder met NPS. Voor de ontplooiing van mijn karakter was er geen ruimte en nu ik 8 jaar van huis weg ben besef ik dat ik mezelf volledig kwijt ben. Mijn familieleden denken dat ik overdrijf en dat ik er mij maar moet overzetten.

Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik wil en heb weinig tot geen zelfvertrouwen meer en daarboven staat mijn lange relatie ook op springen aangezien ik zelf niet meer weet wie ik ben weet ik ook niet of deze persoon het voor mij is.

Sari , Haar uitspattingen en gedrag werd me echt te veel! Mijn jeugd was niet bepaald rooskleurig te noemen, ik voelde een constante druk op mijn schouders, mijn moeder leefde echt op mijn nek… ze eiste mij volledig op… het was gewoon vreselijk!

Nu voelde ik mij eindelijk zo bevrijd van haar, eindelijk werd het mogelijk om mezelf te zijn. Nu, na al die tijd wil ze bezoekrecht gaan eisen voor onze dochter… Ik ben deze strijd zo beu!

Tot mijn 28e had ze mij in haar macht en nu lijkt alles opnieuw te beginnen! Ik wil dit niet! Ik wil definitief 'afscheid' van haar nemen en wil dit ook officieel maken!

Geen haar op mijn hoofd mag er aan denken dat ze ooit alleen kan of mag zijn met ons kindje, ik wil haar uit mijn leven voor altijd!

Weet iemand van jullie of er mogelijkheden zijn om je te ont-ouderen ofzo? Ik hoor het graag van jullie… Grtj. Wat grappig dat je dit zag aan mijn schrijfgedrag. Ik ben inderdaad van België. De school van mijn dochter ligt kortbij hun thuis en vroeger werd mijn dochtertje afgehaald door mijn moeder. Ik heb onlangs aangegeven dat niemand haar mag meenemen. Ze zijn achter mijn rug naar de school gegaan, natuurlijk waren ze woest dat ze haar niet mochten meenemen.

Ik ben een brief aan het schrijven naar papa. Hoe ik ben opgegroeid, wat ik van hem vindt, dat ik hem haat en ik niet meer met hem wil spreken. Oh heel zeker ja, ik mocht mijn eigen identiteit niet ontwikkelen. Ze zeggen het wel niet maar ze hielden mij altijd in isolement.

Vroeger was ik dan ook nog dik, hier pestte hij me ook om. Dan heb je zoal minder vrienden als je dikker bent. Je mocht geen mening hebben, deed je het toch dan werd dit in het belachelijke getrokken.

Mijn boek over de impact van incest op alle levensgebieden, is al een heel eind. In het voorjaar wordt het uitgegeven. Het is nu al vaak een mooi onderwerp van gesprek en brengt me veel. Ik open mijn praktijk. Steeds als ik dat wel deed, werd ik teruggefloten en werd ik getriggerd. Ik leef in het heden en kijk per dag hoe het gaat. Ik heb een toekomst en mag deze nu verkennen vanuit mijzelf, vanuit wat ik fijn en belangrijk vind. De verwarring, de pijn voorbij.

Dat is zo bijzonder, daar zijn geen woorden voor! Mijn boek, mocht je interesse hebben, is in de voorverkoop te bestellen via mijn website: Je helpt met je bestelling om publicatie van het boek te financieren.

Ik heb twee volwassen kinderen uit mijn eerste huwelijk, en twee lieve kleinkinderen, die twee-en-een-half en vijf jaar oud zijn. Samen met mijn huidige man heb ik geen kinderen. Tot ons groot verdriet zullen die er om medische redenen ook niet komen. Ik groei op in het Belgische Limburg in een arbeidersgezin, in een klein dorpje aan de taalgrens met Wallonie. Mijn moeder is Vlaamse en mijn vader Franstalig. Ze leren elkaar kennen als mijn moeder 17 jaar is, mijn vader is dan 20 jaar.

In september trouwen ze en 2 maanden later word ik geboren. Mijn moeder ontkent in alle talen dat haar zwangerschap de reden is dat zij trouwen. Mijn man en ik hebben een drang naar avontuur. Dit brengt ons in de loop van de jaren naar verschillende landen. We wonen in Schotland, Engeland en uiteindelijk vinden we ons vaste stekkie in Frankrijk. Ik werk mee in de zaak van mijn man, die tandarts is.

Ik ontvang de patiënten. Tijdens mijn helingsproces begint er iets te kriebelen en hoe minder ik het nodig heb mezelf te verschuilen achter mijn man, hoe meer de drang groeit om iets voor mezelf te gaan doen. Ik wil met mijn verhaal, mijn geschiedenis, mensen helpen. Mijn plannen voor de toekomst. In de toekomst wil ik met vrouwengroepen gaan werken. Momenteel werk ik ijverig aan mijn boek, waarin ik mijn belevingen van het seksueel misbruik beschrijf, maar meer nog: Al te vaak wordt nog geroepen en beaamt dat helen van seksueel misbruik een bijna onmogelijk klus is.

Met mijn boek wil ik bijdragen aan het doorbreken van deze negatieve gedachtegang. Op mijn zesde word ik voor het eerst seksueel misbruikt door een oom. Zijn zoon volgt zijn voorbeeld en ook hij begint mij te misbruiken, alleen het tijdstip waarop is uit mijn geheugen gewist. Het seksueel misbruik met mijn neef houdt op als hij zijn huidige vrouw leert kennen.

Ik ben dan elf jaar. Het seksueel misbruik neemt alle denkbare vormen aan. Mijn oom prostitueert mij zelfs en op jarige leeftijd raak ik zwanger. Er wordt een illegale abortus uitgevoerd. Als ik 14 ben besluit ik dat het genoeg is geweest. De laatste keer dat hij mij probeert te misbruiken, verweer ik mij. Ik bijt en stamp hem. Daags nadien vertel ik alles aan mijn moeder.

Wanneer je incest of seksueel misbruik hebt meegemaakt, dan ben je nooit het enige slachtoffer. Je hele netwerk, familie, partner, vrienden, iedereen heeft er direct of indirect mee te maken. Zelfs wanneer je het goed verwerkt hebt, heeft het veel invloed gehad op je leven. Daarmee heeft het zijn impact op iedereen die van je houdt. Mooiezooi geeft aan dat zij haar eigen incest verleden goed verwerkt heeft en niet zal instorten als ze het haar kinderen zou vertellen, maar vraagt zich af of het voor de kinderen puberleeftijd niet te belastend zal zijn.

Het is niet niks wat je een kind vertelt, over hun opa in dit geval, zelfs al zien de kinderen opa nooit. Is het beter om het verleden te laten rusten? Kinderen zijn de wereld nog aan het leren kennen. Ik ben een groot voorstander van leven in de realiteit. Helaas is de wereld geen sprookjesparadijs al kan het er in sprookjes overigens ook behoorlijk gewelddadig aan toe gaan. Jouw taak is om hen de tools, het vertrouwen en de ruimte te bieden om te leren omgaan met de wereld. Daarbij hoort ook de realiteit van incest en seksueel misbruik.

De kans dat een kind bijvoorbeeld aangereden wordt is vele malen kleiner minder dan de helft. Toch vertellen we kinderen al van kleins af aan uit te kijken met oversteken. Op dezelfde manier denk ik dat we kinderen van jongs af aan moeten vertellen over seksueel misbruik.

Zou ik adviseren om het de kinderen te vertellen? Jazeker zou ik dat. Ik zou zelfs zeggen, zo vroeg mogelijk. Kinderen krijgen absoluut iets mee van wat er speelt en als ze het fijne er niet van weten, gaan ze zelf invullen wat er aan de hand is. Kinderen hebben daarbij ook nog de neiging om de schuld naar zichzelf toe te trekken. Wanneer ze van jou horen wat er aan de hand is, kunnen ze ook met hun vragen bij jou terecht.

Hoe je een kind inlicht over het verleden is van veel factoren afhankelijk. De leeftijd van het kind is natuurlijk belangrijk, maar ook de aard van het kind. Kinderen zijn best in staat om te begrijpen, al vanaf heel jong, dat opa vervelende dingen heeft gedaan en dat je hem daar de kans niet meer voor wilt geven. Het vertellen is gelijk een mooie aanleiding om eens met je kind te praten over grenzen.

Vanaf een jaar of twaalf snappen kinderen zeker waar het over gaat als je het over incest of seksueel misbruik hebt. Wanneer je zelf al door het proces van helen heen bent en je kunt er goed over praten, zou ik de kinderen op de hoogte brengen.

Net zoals je waarschuwt voor het verkeer, je hen voorlicht over de mechanische aspecten van seksualiteit, zou ik hen ook vertellen over wat er gebeurt als het mis gaat.

Als iemand over je grenzen gaat en wat je kunt doen als dat gebeurt. Gezien het feit dat de gemiddelde leeftijd waarop seksueel misbruik begint acht jaar is, kan je er volgens mij niet vroeg genoeg mee beginnen om kinderen daar bewustzijn op te geven. Dat het jou overkomen is, maakt je dan gelijk tot de expert en degene aan wie ze dat soort moeilijke dingen kunnen vragen. Als je het verleden nog niet goed verwerkt hebt, denk ik ook dat het van belang is dat de kinderen op de hoogte zijn van wat er is gebeurd.

Ze hoeven geen details te weten, maar als jij als vader of moeder nog in therapie bent, triggers hebt of depressieve buien, dwanghandelingen of welke van de lange termijn effecten van seksueel misbruik dan ook, dan hebben je kinderen daar mee te maken. Het is van groot belang dat ze snappen dat het niet hun schuld is, dat ze weten waar het vandaan komt, op hun eigen niveau.

Als je er zelf niet over kunt praten, is het een goed idee om je partner of een vertrouwenspersoon te laten vertellen. Op die manier hebben ze gelijk ook weer iemand waar ze met vragen naar toe kunnen. Ik denk dat geen enkel kind zit te wachten op de details van wat je precies met opa moest doen. Wat van belang is, is dat het kind snapt welke nare gevoelens erbij komen kijken. Dat het soms niet eens hele grote dingen hoeven te zijn, maar dat niemand het recht heeft om je dat nare gevoel te geven.

Dat het kind snapt dat dat is waarom het verboden is om over andermans lichamelijke grenzen te gaan. Over wat respect is, wat grenzen zijn en hoe je het beste met seksualiteit kunt omgaan, om te voorkomen dat je een ander pijn of verdriet doet.

Je kunt het hebben over hoe je omgaat met druk van anderen, als het om je eigen grenzen gaat. En je kunt nog maar eens benoemen dat je kind met al zijn of haar problemen bij je kan komen. Het boek is een serie interviews van inmiddels volwassen kinderen met ouders die seksueel misbruikt zijn.

Ik schreef een review en je kunt het boek ook meteen daar bestellen. Het prentenboek Blijf met je pootjes van mij af  gaat over een jong poesje dat lastig gevallen wordt door haar broer. Zijn grensoverschrijdingen worden duidelijk omschreven in voor kinderen begrijpelijke taal. De plaatjes zijn mooie aquarellen die het verhaal ondersteunen en illustreren. Maar als de hoofdpersoon Loesje geïntroduceerd wordt, gebeurt er in een hoog tempo van alles aan spannends. Wat ik mooi vind aan het prentenboek is dat de dader in het verhaal nu eens niet een volwassene is, maar het broertje.

Dat is fijn, want in een kwart van alle gevallen is de pleger zelf nog een kind. Als het poesje uiteindelijk het aandurft om de kattenwacht op de hoogte te stellen van het seksueel misbruik, dan houdt het misbruik op. Hoe de kattenwacht dat voor elkaar heeft gekregen laat het verhaal in het midden. De rol van de kattenwacht met het grote hart is heel belangrijk in het verhaal.

Zij besteed aandacht aan de hoofdpersoon. Knipoogt eens van een afstand en kijkt belangstellend naar haar. Wat een kind nodig heeft om haar angst te overwinnen en ondanks de waarschuwingen van haar broer tóch te vertellen wat er gebeurt, is dat iemand af en toe een pootje uitsteekt. Dat kan iedereen met een groot hart.

Een pootje uitsteken naar een kind wat in moeilijkheden verkeert, open staan en uitnodigen. Hoewel het prentenboek mij met vraagtekens achterlaat, over hoe de kattenwacht nou precies heeft ingegrepen, is het fijn dat er geen groot drama volgt. Vooral als je probeert te stimuleren dat jonge kinderen gaan praten over wat hen overkomt, is het van belang dat je inzet op dat wat voor het kind belangrijk is.

En dat is doorgaans simpelweg dat het seksueel misbruik stopt.




incest meisje laat haar kutje zien

..








Gratis seks mobiel kut tatoeage


Ik heb twee volwassen kinderen uit mijn eerste huwelijk, en twee lieve kleinkinderen, die twee-en-een-half en vijf jaar oud zijn. Samen met mijn huidige man heb ik geen kinderen. Tot ons groot verdriet zullen die er om medische redenen ook niet komen. Ik groei op in het Belgische Limburg in een arbeidersgezin, in een klein dorpje aan de taalgrens met Wallonie. Mijn moeder is Vlaamse en mijn vader Franstalig. Ze leren elkaar kennen als mijn moeder 17 jaar is, mijn vader is dan 20 jaar.

In september trouwen ze en 2 maanden later word ik geboren. Mijn moeder ontkent in alle talen dat haar zwangerschap de reden is dat zij trouwen. Mijn man en ik hebben een drang naar avontuur. Dit brengt ons in de loop van de jaren naar verschillende landen. We wonen in Schotland, Engeland en uiteindelijk vinden we ons vaste stekkie in Frankrijk. Ik werk mee in de zaak van mijn man, die tandarts is. Ik ontvang de patiënten. Tijdens mijn helingsproces begint er iets te kriebelen en hoe minder ik het nodig heb mezelf te verschuilen achter mijn man, hoe meer de drang groeit om iets voor mezelf te gaan doen.

Ik wil met mijn verhaal, mijn geschiedenis, mensen helpen. Mijn plannen voor de toekomst. In de toekomst wil ik met vrouwengroepen gaan werken. Momenteel werk ik ijverig aan mijn boek, waarin ik mijn belevingen van het seksueel misbruik beschrijf, maar meer nog: Al te vaak wordt nog geroepen en beaamt dat helen van seksueel misbruik een bijna onmogelijk klus is.

Met mijn boek wil ik bijdragen aan het doorbreken van deze negatieve gedachtegang. Op mijn zesde word ik voor het eerst seksueel misbruikt door een oom. Zijn zoon volgt zijn voorbeeld en ook hij begint mij te misbruiken, alleen het tijdstip waarop is uit mijn geheugen gewist. Het seksueel misbruik met mijn neef houdt op als hij zijn huidige vrouw leert kennen. Ik ben dan elf jaar. Het seksueel misbruik neemt alle denkbare vormen aan. Mijn oom prostitueert mij zelfs en op jarige leeftijd raak ik zwanger.

Er wordt een illegale abortus uitgevoerd. Als ik 14 ben besluit ik dat het genoeg is geweest. De laatste keer dat hij mij probeert te misbruiken, verweer ik mij. Ik bijt en stamp hem. Daags nadien vertel ik alles aan mijn moeder. Wanneer je incest of seksueel misbruik hebt meegemaakt, dan ben je nooit het enige slachtoffer.

Je hele netwerk, familie, partner, vrienden, iedereen heeft er direct of indirect mee te maken. Zelfs wanneer je het goed verwerkt hebt, heeft het veel invloed gehad op je leven. Daarmee heeft het zijn impact op iedereen die van je houdt. Mooiezooi geeft aan dat zij haar eigen incest verleden goed verwerkt heeft en niet zal instorten als ze het haar kinderen zou vertellen, maar vraagt zich af of het voor de kinderen puberleeftijd niet te belastend zal zijn.

Het is niet niks wat je een kind vertelt, over hun opa in dit geval, zelfs al zien de kinderen opa nooit. Is het beter om het verleden te laten rusten? Kinderen zijn de wereld nog aan het leren kennen. Ik ben een groot voorstander van leven in de realiteit. Helaas is de wereld geen sprookjesparadijs al kan het er in sprookjes overigens ook behoorlijk gewelddadig aan toe gaan.

Jouw taak is om hen de tools, het vertrouwen en de ruimte te bieden om te leren omgaan met de wereld. Daarbij hoort ook de realiteit van incest en seksueel misbruik. De kans dat een kind bijvoorbeeld aangereden wordt is vele malen kleiner minder dan de helft. Toch vertellen we kinderen al van kleins af aan uit te kijken met oversteken.

Op dezelfde manier denk ik dat we kinderen van jongs af aan moeten vertellen over seksueel misbruik. Zou ik adviseren om het de kinderen te vertellen? Jazeker zou ik dat.

Ik zou zelfs zeggen, zo vroeg mogelijk. Kinderen krijgen absoluut iets mee van wat er speelt en als ze het fijne er niet van weten, gaan ze zelf invullen wat er aan de hand is. Kinderen hebben daarbij ook nog de neiging om de schuld naar zichzelf toe te trekken. Wanneer ze van jou horen wat er aan de hand is, kunnen ze ook met hun vragen bij jou terecht.

Hoe je een kind inlicht over het verleden is van veel factoren afhankelijk. De leeftijd van het kind is natuurlijk belangrijk, maar ook de aard van het kind. Kinderen zijn best in staat om te begrijpen, al vanaf heel jong, dat opa vervelende dingen heeft gedaan en dat je hem daar de kans niet meer voor wilt geven. Het vertellen is gelijk een mooie aanleiding om eens met je kind te praten over grenzen. Vanaf een jaar of twaalf snappen kinderen zeker waar het over gaat als je het over incest of seksueel misbruik hebt.

Wanneer je zelf al door het proces van helen heen bent en je kunt er goed over praten, zou ik de kinderen op de hoogte brengen. Net zoals je waarschuwt voor het verkeer, je hen voorlicht over de mechanische aspecten van seksualiteit, zou ik hen ook vertellen over wat er gebeurt als het mis gaat.

Als iemand over je grenzen gaat en wat je kunt doen als dat gebeurt. Gezien het feit dat de gemiddelde leeftijd waarop seksueel misbruik begint acht jaar is, kan je er volgens mij niet vroeg genoeg mee beginnen om kinderen daar bewustzijn op te geven.

Dat het jou overkomen is, maakt je dan gelijk tot de expert en degene aan wie ze dat soort moeilijke dingen kunnen vragen. Als je het verleden nog niet goed verwerkt hebt, denk ik ook dat het van belang is dat de kinderen op de hoogte zijn van wat er is gebeurd.

Ze hoeven geen details te weten, maar als jij als vader of moeder nog in therapie bent, triggers hebt of depressieve buien, dwanghandelingen of welke van de lange termijn effecten van seksueel misbruik dan ook, dan hebben je kinderen daar mee te maken. Het is van groot belang dat ze snappen dat het niet hun schuld is, dat ze weten waar het vandaan komt, op hun eigen niveau. Als je er zelf niet over kunt praten, is het een goed idee om je partner of een vertrouwenspersoon te laten vertellen.

Op die manier hebben ze gelijk ook weer iemand waar ze met vragen naar toe kunnen. Ik denk dat geen enkel kind zit te wachten op de details van wat je precies met opa moest doen.

Wat van belang is, is dat het kind snapt welke nare gevoelens erbij komen kijken. Dat het soms niet eens hele grote dingen hoeven te zijn, maar dat niemand het recht heeft om je dat nare gevoel te geven. Dat het kind snapt dat dat is waarom het verboden is om over andermans lichamelijke grenzen te gaan. Over wat respect is, wat grenzen zijn en hoe je het beste met seksualiteit kunt omgaan, om te voorkomen dat je een ander pijn of verdriet doet.

Je kunt het hebben over hoe je omgaat met druk van anderen, als het om je eigen grenzen gaat. En je kunt nog maar eens benoemen dat je kind met al zijn of haar problemen bij je kan komen. Het boek is een serie interviews van inmiddels volwassen kinderen met ouders die seksueel misbruikt zijn. Ik schreef een review en je kunt het boek ook meteen daar bestellen. Het prentenboek Blijf met je pootjes van mij af  gaat over een jong poesje dat lastig gevallen wordt door haar broer.

Zijn grensoverschrijdingen worden duidelijk omschreven in voor kinderen begrijpelijke taal. De plaatjes zijn mooie aquarellen die het verhaal ondersteunen en illustreren. Maar als de hoofdpersoon Loesje geïntroduceerd wordt, gebeurt er in een hoog tempo van alles aan spannends. Wat ik mooi vind aan het prentenboek is dat de dader in het verhaal nu eens niet een volwassene is, maar het broertje.

Dat is fijn, want in een kwart van alle gevallen is de pleger zelf nog een kind. Als het poesje uiteindelijk het aandurft om de kattenwacht op de hoogte te stellen van het seksueel misbruik, dan houdt het misbruik op. Hoe de kattenwacht dat voor elkaar heeft gekregen laat het verhaal in het midden.

De rol van de kattenwacht met het grote hart is heel belangrijk in het verhaal. Zij besteed aandacht aan de hoofdpersoon. Knipoogt eens van een afstand en kijkt belangstellend naar haar. Wat een kind nodig heeft om haar angst te overwinnen en ondanks de waarschuwingen van haar broer tóch te vertellen wat er gebeurt, is dat iemand af en toe een pootje uitsteekt.

Dat kan iedereen met een groot hart. Een pootje uitsteken naar een kind wat in moeilijkheden verkeert, open staan en uitnodigen. Hoewel het prentenboek mij met vraagtekens achterlaat, over hoe de kattenwacht nou precies heeft ingegrepen, is het fijn dat er geen groot drama volgt. Vooral als je probeert te stimuleren dat jonge kinderen gaan praten over wat hen overkomt, is het van belang dat je inzet op dat wat voor het kind belangrijk is.

En dat is doorgaans simpelweg dat het seksueel misbruik stopt. De vraagtekens over wat er gebeurt is, laten ruimte voor interpretatie en voor gesprek. Dat maakt het een mooi prentenboek om voor te lezen, bijvoorbeeld in de klas of aan je eigen kleuter.

Wat zou een kleuter denken dat de kattenwacht heeft gedaan? Of wat er met Mau, de dader moet gebeuren. Het laat ruimte voor de fantasie. Maar wat volwassenen kunnen leren uit het prentenboek is wat de kat met het grote hart doet: Gewoon eens vragen hoe het er mee is en aangeven dat je er bent als het nodig is.

Het kan alle verschil maken. Koop hier Blijf met je pootjes van mij af. Ik heb een toekomst Vandaag geef ik mezelf een dag vrij. Ik verlang naar een toekomst Mijn hele leven al, werk ik naar een toekomst. Volgens Leontien - nu een vrouw van vijfendertig jaar - is haar vader tot haar drieëndertigste met de ontucht doorgegaan.

Dat ze trouwde en een kind kreeg, maakte vader Smarens niets uit zolang hij maar aan zijn gerief kon komen. Aanvankelijk had de vader bij de politie en in de raadkamer een volledige bekentenis afgelegd wat betreft de hele periode: Maar opeens bekende hij alleen schuld voor de periode van tot - juist de periode waarvan de feiten na twaalf jaar verjaard waren.

Ook de aard van die verjaarde feiten heeft hij afgezwakt. Het neuken hield volgens uw dochter pas op toen ze verkering kreeg. De rechter begint aan een troosteloze inventarisatie. De seks ging door toen de dochter getrouwd was en bij haar ouders inwoonde.

Het neuken duurde tot , het pijpen hield op bij de geboorte van een dochtertje in , aan de wederzijdse masturbatie kwam pas in een einde. Ook toen Leontien en haar man zelfstandig woonden bleef haar vader haar lastigvallen. Hij had een sleutel van het huis en kwam wekelijks even langs. Leontien durfde geen weerstand te bieden. Zij was altijd een zeer gehoorzaam kind geweest. Bovendien was zij bang dat haar vader haar of haar dochtertje iets zou aandoen - hij zou daarmee gedreigd hebben.

Achteraf houdt ze ernstig rekening met de mogelijkheid dat haar vader ook haar dochtertje heeft misbruikt. De rechter herinnert hem aan zijn aanvankelijke bekentenissen bij de politie. Hoe hij Leontien voor het eerst in de bossen 'gepakt' had toen ze vijftien was.

Vinger in de vagina. Dat ze gezegd had: Nog bijna twintig jaar later misbruikte hij haar thuis terwijl zijn vrouw beneden voor de kleindochter zorgde. Hij was er zelf verbaasd over geweest dat dat allemaal zomaar kon. Ik heb haar ook nooit bedreigd. Ik heb trouwens altijd in drie ploegen gewerkt, ik was bijna nooit thuis.

Leontien durfde niemand te vertellen wat er gaande was. Ze was ervan overtuigd dat haar moeder haar toch niet zou geloven. Dat is inderdaad niet onaannemelijk, want haar moeder heeft haar na haar aangifte bij de politie met verwijten overladen. Ze had het nooit aan de grote klok mogen hangen, want daarom zat vader nu in het huis van bewaring. Op de gerechtelijke psychiater maakte Smarens een 'infantiel-primitieve' indruk.

Maar hij heeft voldoende verstandelijke vermogens om te beseffen waarmee hij bezig was. De psychiater houdt hem voor slechts licht verminderd toerekeningsvatbaar.